Wolves'un Pas Felci: Gary O'Neil'in Pasif Hücumu Sezonu Nasıl Mahvediyor

Wolves Kontra Atak Takımı Değil—Topu İleri Götüremeyen Bir Pas Takımı

Gary O'Neil'in Wolverhampton Wanderers'ı yanlış tanınıyor. Yorumcular onları hızlı geçiş oynayan bir takım olarak tanımlıyor, ancak veriler aksini söylüyor: Premier League'de sadece üç takım maç başına daha az uzun pas atıyor ve kendi yarı sahalarında en çok pas yapan beşinci takım konumundalar. Bu, kendi pasifliğiyle felç olmuş bir pas takımı.

Yapısal Boşluk: Wolves'un Hücum Kurulumu Nasıl Bir Yük Haline Geldi?

Wolves'u, 2019-20 sezonundaki Chris Wilder'ın Sheffield United'ı ile karşılaştırın—üçüncü bölgede sayısal avantaj yaratmak için örtüşen stoperleri kullanan bir orta sıra takımı. Sheffield United o sezon 42 gol kaydetti; Wolves, görünüşte daha üstün bir kadroya sahip olmasına rağmen bu sezon 30 maçta 41 gol atabildi. Fark yetenekte değil, niyette.

O'Neil'in takımı maç başına 4.2 pas savunma aksiyonu (PPDA) ortalamasına sahip ve bu 12.1'lik PPDA değeri, son altı sıradaki takımlar dışında tüm rakiplerinden daha pasif. Wolves topu kazandığında, neredeyse her zaman geriye pas yapıyor—João Gomes ve Mario Lemina, derin bölgelerden maç başına toplam sadece 1.3 anahtar pas üretebiliyor. Geçiş oyunu bir efsane.

Argüman: O'Neil'in Taktik Çekingenliği Yapısal, Durumsal Değil

Wolves'un sorunu atletizm eksikliği ya da kötü bir form dönemi değil. Hücum potansiyelini bastıran bilinçli bir taktik tercih. İşte kanıtlar:

Statik bekler: Rayan Aït-Nouri ve Matt Doherty nadiren orta saha çizgisini geçiyor. Aït-Nouri maç başına rakip ceza sahasında ortalama 2.1 dokunuş yapıyor; karşılaştırma için, Trent Alexander-Arnold maç başına 1.8 dokunuş yapıyor ancak iki kat daha fazla şans yaratıyor. Wolves'un bekleri ne savunmaları geriyor ne de orta seçeneği sunuyor.
Matheus Cunha izolasyon bölgesi: Brezilyalı, Wolves'un en golcü ismi (12 gol) ve en iyi asistçisi (7 asist), ancak maç başına sadece 35 pas alıyor—bu, diğer tüm takımların birincil oyun kurucularından daha az. Topu almak için kaleden 30 metre geriye gelmek zorunda kalıyor ve bu da ön tarafta João Gomes veya Pablo Sarabia'nın dolduramayacağı büyük bir boşluk bırakıyor.
Çift ön libero ataleti: Lemina ve Gomes aynı yatay çizgide duruyor, nadiren topla sürüş yapıyor. İkisi birlikte maç başına 1.8 dribling deniyor—bu, ilk yarıdaki takımlar arasında en düşük ortaklık ortalaması. Sonuç: Wolves, Pedro Neto'ya uzun top atmadıkça ilk savunma hattını geçemiyor ve Neto da hemen çift markaja alınıyor.

Bu bir kadro sınırlaması değil. Wolves, Premier League'e döndüğünden beri 200 milyon sterlin harcadı. Sorun, parçaların nasıl dizildiği.

Karşı Argüman: Ama Wolves, Tottenham ve Chelsea'yi Kontra Atakla Yendi

Eleştirenler, Tottenham'ı (2-1) ve Chelsea'yi (4-2) yendikleri maçları gösterecek. Bu maçlar istisna. İkisinde de Wolves önce golü yedi ve rakip hücuma kalktı. Düşük blok karşısında—Fulham, Nottingham Forest veya Brentford gibi—Wolves'un maç başına ortalama xG'si 0.8'e düşüyor. Sezon boyunca sadece altı maç kazandılar; bunların beşi, rakip ilk golü atıp alan bıraktığında geldi.

O'Neil'in sistemi yalnızca rakip kontra atağı savunmayı unuttuğunda işe yarıyor. Bu bir plan değil, kumar. Ve Wolves'a galip durumdayken 15 puan kaybettirdi—bu, ligde son üç sıra dışındaki takımlar arasında en yüksek rakam.

Karar: O'Neil Hücum Kurulumunu Yeniden İnşa Etmezse, Wolves Orta Sıra Arafında Sıkışıp Kalacak

Gelecek sezon sonunda iki şeyden biri olacak: Ya Gary O'Neil, Wolves 15. veya daha altında bitirdikten sonra kovulacak ya da takımın pas yapısını kökten değiştirecek—büyük olasılıkla Lemina'yı Jean-Ricner Bellegarde gibi daha ofansif bir orta saha oyuncusuyla değiştirip Aït-Nouri'yi kanat oyuncusu gibi kullanarak. İkinci senaryo, O'Neil'in geçmişi düşünüldüğünde pek olası değil. Birincisi ise belirli ve yanlışlanabilir bir tahmin: Wolves 2025-26'da 12. sıranın üzerinde bitirmeyecek ve ortalama topa sahip olma oranları %42'nin altına düşecek; zaten kimsenin inanmadığı sahte bir kimliği terk edecekler.