Everton'ın Orta Sahası: Geçmiş Şöhretler Üzerine İnşa Edilmiş Bir Yıkım

Everton'ı doksan dakika izleyin, orta sahayı işlevsel bir birim sanabilirsiniz. Idrissa Gueye oyunu kesiyor, Amadou Onana ileri çıkıyor, James Garner topu dolaştırıyor. Rakamlar saygıdeğer. Ancak yüzeyin altında, Sean Dyche'un oyun planının her yönünü yavaşça baltalayan yapısal bir çürüme var.

Savunma Sağlamlığı Yanılsaması

Everton'ın orta sahası topu geri kazanıyor, ama bunu önemsiz bölgelerde yapıyor. Pres tetikleyicileri geç kalıyor, topları çoğunlukla kendi yarı sahasının derinliklerinde kazanıyor. Gerçek bir bozucu olan Crystal Palace'ın Cheick Doucouré'siyle karşılaştırın: Palace'ın orta sahası topu ortalama 12 metre daha ileride kazanıyor, bu da doğrudan geçiş fırsatlarına yol açıyor. Everton'ın alçak bloktan top kazanması bir güç değil, semptom.

Veriler bunu destekliyor. Everton, top kazanma sonrası şut üretiminde son beşte yer alıyor ve pas dizisi uzunluğu (şuttan önceki pas sayısı) ligde üçüncü en uzun. Orta sahaları topu kazanıyor ama savunmadan hücuma geçme becerisinden yoksun. Tamamen fren, hiç gaz.

Idrissa Gueye: Geçmiş Bir Strateji Değildir

Gueye ilk döneminde muhteşem bir yıkıcıydı. Şimdi, 35 yaşında, yarım adım hız kaybetmiş bir oyuncu. Top çalma sayısı 2020'den beri %30 düştü ve pasları - her zaman sınırlıydı - iyice muhafazakâr hale geldi. Paslarının %91'ini tamamlıyor ama %88'i yan veya geri. Modern Premier League'de ileri pas atamayan bir orta saha oyuncusu handikaptır.

Sonuçlar dalga dalga yayılıyor. Onana, uygun olmadığı kirli işleri yapmak zorunda kalıyor, telafi etmek için derinlere iniyor. Garner, sözde metronom, Gueye ileri açı sunamadığı için stoperlere beş metrelik paslar atıyor. Sonuç, teknik olarak yetkin ama stratejik olarak kısır bir orta saha.

Everton'ın Orta Sahasını Mahkum Eden Üç Özel Kusur

  • Dikey pas eksikliği: Everton'ın orta sahası maç başına son üçte bire 12'den az ileri pas atıyor, ligde en düşük. Bu olmadan Dominic Calvert-Lewin izole bir seyirciye dönüşüyor.
  • Geçiş savunması zaafiyeti: Everton topu kaybettiğinde, orta sahası perdeleme yapamıyor. Gueye'nin toparlanma hızı eksikliği, hızlı rakiplerin (Jarrod Bowen veya Eberechi Eze gibi) doğrudan dörtlü savunmaya koşmasına izin veriyor.
  • Durağan hareketlilik: Üçlü nadiren rotasyon yapıyor veya rakipleri şekil dışına çekiyor. Onana topu süren tek isim, ancak dripling başarı oranı sadece %48.

Karşı Argüman: Dyche Ne Yaptığını Biliyor

Taraftarlar Everton'ın savunma rekoruna işaret edecek: Beklenen gol karşıtında on dördüncü sıra felaket değil. Ancak bu, yalnızca üç ilk sekiz takımla karşılaştıkları bir fikstürü maskeliyor. Rijit orta sahaları sömüren Brighton ile karşılaştıklarında 45 dakikada dört gol yediler. Sistem yalnızca bu durağan yapıyı cezalandıramayan takımlara karşı işliyor.

Yanıt basit: Dyche bir sığınak değil, bir sığınak inşa etti. Orta saha hayatta kalmak için tasarlandı, gelişmek için değil. Burnley'nin bile ilerici teknik oyuncular sahaya sürdüğü bir ligde, Everton'ın yaklaşımı on yıl eskimiş. Bir dron savaşına bıçakla gitmek gibi taktiksel bir eşdeğer.

Karar: Everton Ocak'ta Onana'yı Satıp Orta Sahayı Yeniden İnşa Etmezse 15. Olur

Şubat'a kadar Everton hâlâ ortalama yaşı 28 olan Gueye-Onana-Garner üçlüsüyle oynarsa, FA Cup'tan üçüncü turda elenir, kalan 16 lig maçının altısını kazanır ve 15. olur. Daha iyi bir şeyin tek yolu, Onana'yı (itibarı çıktısını aşıyor) nakde çevirip kazanılan topları kullanabilecek bir top ilerleticiye yatırım yapmaktır. Aksi takdirde bu takım, kılık değiştirmiş statik, tahmin edilebilir, küme düşme savaşı veren bir birimdir.

Filed under: Taktik Analiz | LA Premier League Ana Sayfa