Kurtların Kimlik Bunalımı: Sahte Forvet Denemesi ve Savunma Kaosu

Wolves orta sıralarda şanssızlık yaşayan bir takım değil – taktik kimlik krizi yaşayan bir takım

Gary O'Neil'in Wolverhampton Wanderers'ı geçen sezon 14. bitirdi, ancak altta yatan istatistikler daha endişe verici bir hikaye anlatıyor. Beklenen gol karşıtı (xGA) 61.8 ile ligin en kötü dördüncü takımı oldular; sadece küme düşen üç takımın gerisinde. Bu şanssızlıkla boğuşan bir takım değil, yapısal olarak sorunlu bir takım.

Hiç işe yaramayan sahte forvet denemesi

O'Neil, sezon öncesinde Matheus Cunha veya Pablo Sarabia'yı merkezde, Pedro Neto ve Hwang Hee-chan'ı kanatlarda kullanarak bir sahte forvet sistemi denedi. Teoride hareketlilik ve pozisyon değişimi vardı. Gerçekte ise forvetsiz bir boşluk oluştu. Cunha top almak için geriye çekildiğinde, onun boşalttığı alana kimse girmedi. Stoperler rahat bir gün geçirdi; Wolves forvetleri kafası karışmış gezegenler gibi dönerken, topu kendi aralarında paslaştılar.

Bunu, gol atmasa bile Evan Ferguson'u gerçek bir dokuz numara olarak kullanan Roberto De Zerbi'nin 2023-24 Brighton'ı ile karşılaştırın. Ferguson stoperleri meşgul etti, kanatlara alan açtı. Wolves'da bu fiziksel varlık yok. Maç başına ceza sahasına yaptıkları orta sayısı (14.2) ligde beşinci en düşüktü ve tüm sezonda sadece 11 kafa golü attılar – her 300 dakikada bir. Hedef tahtası olmayınca tüm hücum yapısı bozuluyor.

Savunma kaosu sistemsel

Dörtlü savunma sürekli değişiyor. Max Kilman 40 milyon sterline West Ham'a satıldı ve yerine geçen Yerson Mosquera ile Toti Gomes'in toplam Premier League maç deneyimi sadece 49. Ama sorun bireysel hatalar değil; tutarlı bir savunma şeklinin olmaması. Wolves, O'Neil yönetiminde maç başına ortalama 1.8 gol yiyor ve FBref'e göre pres direnci sıralamasında 19. sıradalar. Koordineli bir şekilde kapatma yapamıyorlar, hatlar arasında büyük boşluklar bırakıyorlar.

Geçen sezon 507 şut izin verdiler – ligde üçüncü en yüksek.
90 dakikada 8.2 yüksek kazanım (high turnover) ile ligde 16. sıradalar, yani tehlikeli bölgelerde nadiren top kazanıyorlar.
Orta saha etkili bir perdeleme yapmadığından, stoperler hücum geçişlerinde bire bir kalıyor.

João Gomes ve Mario Lemina agresif top kazanan oyuncular, ancak ikili olarak değil, bağımsız pres yapıyorlar. Biri öne çıkıp baskı yaparken diğeri alanı kapatmıyor, rakiplerin doğrudan savunmaya koşabileceği bir boşluk oluşuyor. Bu yapısal bir kusur, oyuncu sorunu değil.

Peki ya karşı pres? Bu kusurları gizlemiyor mu?

Bazıları Wolves'un yüksek kazanım sayısının (maç başına 13.2, lig ortalaması 12.1) niyeti gösterdiğini savunuyor. Ancak karşı pres başarı oranları (kazanımların sadece %28'i 10 saniye içinde şutla sonuçlanıyor) sadece hayali kovaladıklarını gösteriyor. Manchester City'nin %43'ü ile karşılaştırın – fark organizasyon. Wolves topu kazanıyor ama hızlı hücuma çıkamıyor. Kazanım sonrası ortalama pas uzunluğu 18 metre ile ligin en uzunlarından; bu, topu tutmak yerine uzun toplar attıklarını gösteriyor. Bu taktiksel cesaret değil, çaresizlik.

Karşı argüman ayrıca O'Neil'in Julen Lopetegui'den bir karmaşa devraldığını söylüyor. Bu doğru, ancak tam bir sezon öncesi ve 80 milyon sterlin net harcama yaptı. Sistem hala dağınık. Takımı net bir desenden yoksun: ne mükemmel bir pres takımı, ne topa sahip olan, ne de doğrudan kontra atak yapan bir birim. Taktiksel olarak kimsenin olmadığı bir bölgedeler.

Tahmin: Wolves, Kasım öncesinde üst sıra takımlarına karşı tek maç kazanamayacak

Ekim sonuna kadar Wolves, Arsenal, Chelsea, Liverpool ve Manchester City ile oynayacak. Üst sıra takımlarına karşı son 30 maçlarında sadece 5 galibiyetleri var. Tutarlı bir taktik plan olmadan, bu maçlar sadece yenilgi değil, 4-0 gibi utanç verici skorlar getirecek. Bu, O'Neil'i sahte forvetten vazgeçirip daha doğrudan, hedef adam stiline dönmeye zorlayacak, muhtemelen Ocak'ta yeni bir transferle. Ama o zamana kadar sezona verdikleri zarar geri döndürülemez olabilir.