Chelsea'nin harcama çılgınlığı hırs değil, terk ediş

Chelsea'nin garip hali: Devralmadan bu yana transferlere 1.5 milyar sterlinden fazla harcayan bir kulüp, kendini hiç olmadığı kadar kimliksiz buluyor. Bu bir yeniden yapılanma değil; akılcı stratejinin yakıldığı bir ateş çukuru.

İşe yarayan plan, sonra kayboldu

2004 ile 2012 arasında Chelsea, kanıtlanmış kazananları aldı: Drogba, Essien, Cech. Kupa kazandılar. Ardından akademi devrimi geldi. 2012'den 2021'e Cobham, Courtois, Christensen, James, Mount ve daha birçoklarını üretti. Bu altyapı oyuncuları Şampiyonlar Ligi kazanan bir takımın omurgasını oluşturdu. Ama o yol yok edildi.

Todd Boehly'nin gelişinden bu yana Chelsea, 40'tan fazla oyuncu transfer etti. Transferlerin yaş ortalaması 21'e düştü. Ancak ilk onbir uyumdan yoksun. Kulüp şimdi 106 milyon sterlinlik Enzo Fernandez'i, gelişinden sadece 18 ay sonra satmayı düşünüyor. Bu takım kurmak değil; iterasyon kılığına girmiş panik.

Akademi canlanması neden bir efsane

Chelsea'nin akademi öncelikli modele döndüğü anlatısı kullanışlı ama yanlış. Şu anki kadroda ciddi süre alan sadece üç altyapı oyuncusu var: Conor Gallagher (Atletico'ya kiralık), Reece James (sakatlığa yatkın) ve Levi Colwill. Bu arada, Aston Villa'dan 20 milyon sterline alınan Carney Chukwuemeka, Cobham ürünü değil.

  • Kulüp, Mount, RLC ve Tomori gibi akademi mezunlarını saf kâr için sattı, Andrey Santos ve Angelo gibi denenmemiş yeteneklere savurganca para harcadı.
  • U21 takımı 2023'te Premier League 2 şampiyonluğunu kazandı, ancak o zamandan bu yana yalnızca bir mezun kalıcı olarak A takıma yükselebildi.
  • Boehly'nin çoklu kulüp modeli (Strasbourg) Cobham'ı baltalıyor: genç yetenekler gelişim için Strasbourg'a gönderiliyor, Chelsea'ye duygusal bağ kopuyor.

Akademi bir üretim hattı değil, nakit ineği. Chelsea'nin stratejisi, altyapı oyuncularından PSR dostu satışlar yapmak, karşılığında vasat yedekler ithal etmek. Bu strateji değil; düzenbazlık.

Peki ya uzun vadeli plan?

Savunucular, Chelsea'nin 2025 değil 2027 için ham yeteneklere yatırım yaptığını söylüyor. Kiralık ordusunu ve yığınla transferi bir sayı oyunu olarak gösteriyorlar. Ancak kanıtlar bunu çürütüyor. Chelsea iki sezonda dört teknik direktör değiştirdi, her biri farklı taktik taleplerle. Hiçbir kulüp her altı ayda bir sistem değiştirirken tutarlı bir kadro kuramaz. Enzo Fernandez'i Real Madrid yıldızıyla takas etme düşüncesi, kulübün sabırsızlığını kanıtlıyor. Plan uzun vadeli ise, neden 23 yaşındaki bir orta saha mimarını 18 ay sonra satmayı düşünesiniz?

Ayrıca Premier League'in Kârlılık ve Sürdürülebilirlik Kuralları (PSR) istifçiliği ödüllendirmiyor. Chelsea'nin amortisman taktiği—ücretleri sekiz yıllık sözleşmelere yaymak—UEFA tarafından kapatıldı ve yakında tavan yapılacak. Kulüp bir hesaplaşmayla karşı karşıya. Altyapı oyuncularını saf kâr için satmak sınırlı bir kaynak. Mezunlar gidince PSR cankurtaranı da kaybolur.

Chelsea iki sezon içinde ilk altı dışında kalacak

İşte tahmin: 2026/27 sezonu sonunda Chelsea, Şampiyonlar Ligi bölgesinde olmayacak. Şişmiş kadro, teknik direktör istikrarsızlığı ve akademi ihmali, Manchester United'ın Ferguson sonrası düşüşünü aratmayan bir sıradanlık döngüsü yaratacak. 1.5 milyar sterlin bir hanedanlık satın almadı; veri odaklı bir serap satın aldı. Cobham bir altın nesil daha üretecek, ama bu nesil kutlanmak yerine satılacak.

Kategori: Yorum | LA Premier League Ana Sayfa